ദ് വാർഡൻ./ സിനിമ.

The Warden.
ഇറാനിയൻ സിനിമ.

The Warden — നിയമത്തിനും മനസ്സാക്ഷിക്കും ഇടയിൽ പെട്ടുപോകുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ കഥ.

ചില സിനിമകൾ നമ്മളെ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു യാത്രയാക്കും.

ചിലത് കഥാപാത്രങ്ങളെ ഓർമ്മയിൽ ബാക്കിവെക്കും.

എന്നാൽ വളരെ അപൂർവ്വം ചില സിനിമകൾ നമ്മളോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവസാനിക്കുന്നത്. സിനിമ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ചോദ്യം മനസ്സിൽ കിടന്ന് അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തും.

ഇറാനിയൻ സംവിധായകൻ നിമ ജാവിദിയുടെ The Warden അത്തരമൊരു സിനിമയാണ്.

ഒരു പഴയ ജയിൽ.

അവിടെ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ഒരുങ്ങുന്ന തടവുകാർ.

പൊളിച്ചു മാറ്റാനിരിക്കുകയാണ് ആ കെട്ടിടങ്ങൾ.

സ്ഥാനക്കയറ്റം കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു ജയിലധികാരി.

പിന്നെ, പെട്ടെന്ന് കാണാതാകുന്ന ഒരു തടവുകാരൻ.

ആദ്യം ഇതൊരു സാധാരണ ജയിൽ ത്രില്ലറാണെന്ന് തോന്നും.

പക്ഷേ സിനിമ അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്കും മനസ്സിലാകും — ഇത് ഒരു തടവുകാരനെ കണ്ടെത്താനുള്ള കഥയല്ല; ഒരു മനുഷ്യൻ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെ കണ്ടെത്തുന്ന കഥയാണ്.

പഴയ ജയിൽ പൊളിച്ചുമാറ്റുമ്പോൾ

1967-ലെ ഇറാൻ.

ഒരു പുതിയ വിമാനത്താവളത്തിനുവേണ്ടി പഴയൊരു ജയിൽ പൊളിച്ചുമാറ്റുകയാണ്.

തടവുകാരെ മറ്റൊരു ജയിലിലേക്ക് മാറ്റാനുള്ള ചുമതല മേജർ നിമത് ജാഹിദിനാണ്.

അയാൾക്ക് ഈ ജോലി വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

എല്ലാം കൃത്യമായി പൂർത്തിയാക്കിയാൽ സ്ഥാനക്കയറ്റമുണ്ട്.

മേലധികാരികളുടെ മുന്നിൽ തന്റെ കാര്യക്ഷമത തെളിയിക്കാനുള്ള അവസരമാണിത്.

അതുകൊണ്ട് ജാഹിദിന് ഈ ജയിൽ ഒരു കെട്ടിടം മാത്രമല്ല.

അത് അയാളുടെ career-ന്റെ ഒരു ചവിട്ടുപടിയാണ്.

തടവുകാരെ ഓരോരുത്തരെയായി മാറ്റുന്നു.

പക്ഷേ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ ഒരു തടവുകാരനെ കാണാനില്ലെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു.

അഹ്മദ്.

പുറത്തേക്കുള്ള വഴി തുറന്നുകിടന്നിട്ടും അയാൾ പുറത്തേക്ക് പോയിട്ടില്ലെന്ന കാര്യത്തിൽ ജാഹിദിന് സംശയമില്ല.

അഹ്മദ് ജയിലിനുള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്.

അയാൾ അത് ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു.

പിന്നെ തുടങ്ങുന്നു ഒരു വിചിത്രമായ തിരച്ചിൽ.

ഒഴിഞ്ഞ മുറികൾ.

ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴികൾ.

അടഞ്ഞ വാതിലുകൾ.

ഇരുണ്ട കോണുകൾ.

ജയിൽ മുഴുവൻ പൊളിച്ചുമാറ്റുന്നതിന് മുമ്പ് ആ ഒരു മനുഷ്യനെ കണ്ടെത്തണം.

അഹ്മദ് ആരാണ്?

ഇവിടെയാണ് സിനിമ പതുക്കെ ഒരു സാധാരണ thriller-ൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നായി മാറുന്നത്.

സാമൂഹിക പ്രവർത്തകയായ സൽമ കരിമി ജാഹിദിനോട് പറയുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് അയാളുടെ തിരച്ചിലിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുന്നത്.

അഹ്മദ് ഒരു കൊടുംകുറ്റവാളിയല്ല.

ഒരു ഭൂമിയിടപാടിന്റെ പേരിൽ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു കേസിൽ കുടുങ്ങിയെത്തിയതാണ് അയാൾ.

അയാൾ നിരപരാധിയാണെന്ന് സൽമ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അതുവരെ ജാഹിദിന്റെ മുന്നിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു തടവുകാരനായിരുന്നു.

ഇപ്പോൾ അയാളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ഒരു പക്ഷേ അനീതിയുടെ

ഇരയായ ഒരു മനുഷ്യനാണ്.

ഇവിടെയാണ് സിനിമയുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം ആരംഭിക്കുന്നത്.

കാരണം ജാഹിദ് അഹ്മദിനെ കണ്ടെത്തിയാൽ എന്തു ചെയ്യും?

അവനെ നിയമപ്രകാരം കൈമാറുമോ?

അല്ലെങ്കിൽ നിരപരാധിയാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ട ഒരു മനുഷ്യനെ മോചിപ്പിക്കുമോ?

ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന് നിയമം അനുസരിക്കുക എളുപ്പമാണ്.

പക്ഷേ നിയമം തന്നെ തെറ്റായിപ്പോയെന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷത്തിൽ ........

അവിടെ തുടങ്ങുന്നത് മനസ്സാക്ഷിയുടെ കോടതിയാണ്.

പുറത്തേക്ക് പോകാൻ കഴിയുമായിരുന്നിട്ടും...

കഥയിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ വൈരുദ്ധ്യം ഇതാണ്.

അഹ്മദിന് പുറത്തേക്ക് പോകാൻ അവസരമുണ്ടായിരുന്നു.

തടവുകാരുടെ മാറ്റത്തിനിടയിലെ ആ ബഹളത്തിൽ അയാൾക്ക് രക്ഷപ്പെടാമായിരുന്നു.

പക്ഷേ ജാഹിദിന് ഉറപ്പാണ്:

അഹ്മദ് ജയിലിന് പുറത്തുപോയിട്ടില്ല.

ഈ ഉറച്ച വിശ്വാസമാണ് അയാളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ജയിലിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തേക്കും കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ഈ തിരച്ചിൽ ഔദ്യോഗിക ചുമതലയുടെ പരിധി കടക്കുന്നു.

അയാൾ അഹ്മദിനെ കണ്ടെത്തണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

പക്ഷേ എന്തിനുവേണ്ടി?

അയാളെ നിയമത്തിന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിക്കാനോ?

അതോ അയാൾ നിരപരാധിയാണെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടതിനുശേഷം രക്ഷിക്കാനോ?

ജാഹിദിന് പോലും അതിന്റെ ഉത്തരം പൂർണ്ണമായി വ്യക്തമല്ല.

അയാളുടെ ഉള്ളിൽ രണ്ടു മനുഷ്യർ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടുകയാണ്.

നിയമപാലകനായ ഉദ്യോഗസ്ഥനും സാധാരണ മനുഷ്യനും.

തൂക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ

അവസാനം ജാഹിദ് അഹ്മദിനെ കണ്ടെത്തുന്നു.

തൂക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ.

സിനിമയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രംഗങ്ങളിലൊന്നാണിത്.

ഒരു വശത്ത് തൂക്കുമരം.

മറുവശത്ത് അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ.

അവൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് ജാഹിദിന് ഇപ്പോൾ അറിയാം.

അവനെ പുറത്തേക്ക് വിട്ടാൽ?

ജാഹിദിന്റെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിന് എന്ത് സംഭവിക്കും?

അവനെ വീണ്ടും നിയമത്തിന്റെ കൈകളിലേക്ക് ഏൽപ്പിച്ചാൽ?

ഒരു നിരപരാധിയുടെ ജീവിതത്തിന് എന്ത് സംഭവിക്കും?

ഈ നിമിഷത്തിലാണ് സിനിമയുടെ മുഴുവൻ ഭാരം ജാഹിദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് എത്തുന്നത്.

തൂക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ കിടക്കുന്നത് അഹ്മദിന്റെ ജീവിതം മാത്രമല്ല. ജാഹിദിന്റെ മനസ്സാക്ഷിയും അവിടെ കിടക്കുകയാണ്.

സ്ഥാനക്കയറ്റം — മനസ്സാക്ഷി

ഇവിടെയാണ് എനിക്ക് ഈ സിനിമ ഏറ്റവും ശക്തമായി അനുഭവപ്പെട്ടത്.

ജാഹിദ് ഒരു ദുഷ്ടനായ മനുഷ്യനല്ല.

അതുപോലെ ഒരു മഹാനായ മനുഷ്യനുമല്ല.

നമ്മളിൽ പലരെയും പോലെ അയാളും സാധാരണ മനുഷ്യനാണ്.

സ്വന്തം ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നവൻ.

സ്ഥാനക്കയറ്റം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ.

മേലധികാരികളെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ.

തന്റെ ജീവിതം മെച്ചപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ.

അതുകൊണ്ടാണ് അയാളുടെ ധാർമ്മിക പ്രതിസന്ധി ഇത്രയും യാഥാർഥ്യമാകുന്നത്.

ഒരു നിരപരാധിയെ രക്ഷിക്കാനുള്ള തീരുമാനം വലിയൊരു വീരകൃത്യമായി കാണാൻ പുറത്തുനിന്ന് എളുപ്പമാണ്.

പക്ഷേ ആ തീരുമാനത്തിന്റെ വില സ്വന്തം ജോലി, സ്ഥാനക്കയറ്റം, ഭാവി എന്നിവയാണെങ്കിൽ?

അപ്പോൾ?

നമ്മൾ എന്തു ചെയ്യും?

സിനിമ ആ ചോദ്യം ജാഹിദിനോട് ചോദിക്കുന്നു.

അതിലേറെ, നമ്മളോടാണ് ചോദിക്കുന്നത്.

സൽമ കരിമി — മനസ്സാക്ഷിയുടെ ശബ്ദം

സൽമ കരിമിയുടെ കഥാപാത്രം അതുകൊണ്ടുതന്നെ പ്രധാനമാണ്.

അവൾ ജാഹിദിന് അഹ്മദിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വിവരം നൽകുന്ന സാമൂഹിക പ്രവർത്തക മാത്രമല്ല.

അവൾ ജാഹിദിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു സംശയം വിതയ്ക്കുന്നു.

“നീ കാവൽ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ കുറ്റവാളിയല്ലെങ്കിൽ?”

ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ലോകത്ത് എല്ലാം കറുപ്പും വെളുപ്പുമാണ്.

കുറ്റവാളി.

നിരപരാധി.

തടവുകാരൻ.

കാവൽക്കാരൻ.

നിയമം.

ശിക്ഷ.

പക്ഷേ സൽമയുടെ വരവോടെ ആ കറുപ്പിനും വെളുപ്പിനുമിടയിൽ അനവധി ചാരനിറങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് ജാഹിദ് തിരിച്ചറിയുന്നു.

അവിടെ നിന്നാണ് കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ യാത്ര ആരംഭിക്കുന്നത്.

നവീദ് മുഹമ്മദ്‌സാദെ — മുഖത്ത് എഴുതിയിരിക്കുന്ന സംഘർഷം

മേജർ ജാഹിദായി നവീദ് മുഹമ്മദ്‌സാദെ നടത്തുന്ന അഭിനയം സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തികളിലൊന്നാണ്.

അയാൾ അധികം സംസാരിക്കുന്നില്ല.

പലപ്പോഴും മുഖം തന്നെയാണ് സംഭാഷണം.

തുടക്കത്തിൽ ആ മുഖത്ത് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ആത്മവിശ്വാസമാണ്.

പിന്നീട് സംശയം.

അസ്വസ്ഥത.

ഭയം.

ഒടുവിൽ മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഭാരവും.

ഇതൊന്നും അദ്ദേഹം അമിതമായി അഭിനയിക്കുന്നില്ല.

ഒരു ചെറിയ നോട്ടം മതി.

ഒരു നിമിഷത്തെ നിശ്ശബ്ദത മതി.

ഒരു വാതിലിനുമുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ശരീരഭാഷ മതി.

കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ.

പ്രത്യേകിച്ച് അഹ്മദിനെ തൂക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ കണ്ടെത്തിയശേഷമുള്ള ജാഹിദിന്റെ അവസ്ഥയിൽ മുഹമ്മദ്‌സാദെ നടത്തുന്ന നിയന്ത്രിതമായ പ്രകടനം ശ്രദ്ധേയമാണ്.

അവിടെ വലിയ സംഭാഷണങ്ങളൊന്നും ആവശ്യമില്ല.

അയാളുടെ മുഖം തന്നെ ഒരു കോടതിയായി മാറുന്നു.

ജയിലും ഒരു കഥാപാത്രമാണ്

ഈ സിനിമയിൽ മനുഷ്യരോടൊപ്പം മറ്റൊരു കഥാപാത്രമുണ്ട്.

ആ പഴയ ജയിൽ.

നീണ്ട ഇടനാഴികൾ.

ഇരുമ്പുവാതിലുകൾ.

കമ്പികൾ.

ഇരുണ്ട മുറികൾ.

നനഞ്ഞ മതിലുകൾ.

മഴയിൽ കുതിർന്ന മുറ്റങ്ങൾ.

തൂക്കുമരം.

ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് സിനിമയുടെ അന്തരീക്ഷം രൂപപ്പെടുന്നത്.

ഛായാഗ്രാഹകൻ ഹൂമൻ ബഹ്മനേഷിന്റെ ക്യാമറ പലപ്പോഴും കഥാപാത്രങ്ങളെ വാസ്തുവിദ്യയുടെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ പൂട്ടിയിടുന്നു.

ഒരു ജനലിന്റെ ചതുരത്തിനുള്ളിൽ മനുഷ്യൻ.

ഒരു വാതിലിന്റെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ മനുഷ്യൻ.

ഇരുമ്പഴികൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ.

ക്യാമറ പോലും അവരെ സ്വതന്ത്രരാക്കുന്നില്ല.

ജയിലിന് പുറത്തുള്ള ലോകത്തേക്കാൾ വലിയ തടവറ ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലാണെന്ന് ദൃശ്യങ്ങൾ നമ്മോട് പറയുന്നു.

മഴയും തൂക്കുമരവും

സിനിമയുടെ ദൃശ്യഭാഷയിൽ മഴയ്ക്ക് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്.

മഴയിൽ നനഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന തൂക്കുമരം എന്ന ചിത്രം തന്നെ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കും.

തൂക്കുമരം മരണത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്.

മഴ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും.

ഈ രണ്ടു പ്രതീകങ്ങൾ ഒരുമിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ സിനിമ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം കൂടുതൽ മൂർച്ചയുള്ളതാകുന്നു:

ഒരു മനുഷ്യനെ ശിക്ഷിച്ചാൽ നീതി നടപ്പാകുമോ?

അല്ലെങ്കിൽ നിരപരാധിയെ ശിക്ഷിക്കുന്ന നിമിഷം നിയമം തന്നെ കുറ്റവാളിയാകുമോ?

പഴയ ജയിൽ പൊളിച്ചുകളയാം; മനസ്സിലെ ജയിൽ?

പുതിയ വിമാനത്താവളത്തിനുവേണ്ടി പഴയ ജയിൽ പൊളിച്ചുമാറ്റുകയാണ്.

അത് സിനിമയിലെ ഒരു പശ്ചാത്തല സംഭവം മാത്രമല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.

ഒരു പഴയ ലോകം അവസാനിക്കുകയാണ്.

പുതിയൊരു ലോകം വരികയാണ്.

പക്ഷേ ആ പഴയ ലോകത്തിന്റെ അധികാരബോധവും ഭയവും അനീതിയും എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത്?

മതിലുകൾ പൊളിച്ചുകളഞ്ഞാൽ മാത്രം ജയിൽ ഇല്ലാതാകുമോ?

ജാഹിദിന്റെ ഉള്ളിൽ പണിതിരിക്കുന്ന മതിലുകൾ ആരാണ് പൊളിക്കുക?

ഇവിടെയാണ് The Warden ഒരു ഇറാനിയൻ കാലഘട്ടചിത്രം എന്ന പരിധി വിട്ട് കൂടുതൽ സാർവത്രികമാകുന്നത്.

അധികാരം ഏതു രാജ്യത്തും ഒരുപോലെയാണ്. നിയമവും മനസ്സാക്ഷിയും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷവും അങ്ങനെ തന്നെ.

ഒരു ചെറിയ കുറവ്

സിനിമയ്ക്ക് അതിന്റെ പരിമിതികളില്ലെന്ന് പറയാനാവില്ല.

ചിലയിടങ്ങളിൽ കഥയുടെ സങ്കീർണ്ണത കുറച്ചുകൂടി ചുരുക്കാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നും.

സൽമ കരിമിയുടെ കഥാപാത്രത്തിനും കൂടുതൽ ആഴം നൽകാമായിരുന്നു.

ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ thriller-ന്റെ ആവേശവും ധാർമ്മിക ചർച്ചയും തമ്മിലുള്ള തുലനം അല്പം തെറ്റുന്നുണ്ട്.

എങ്കിലും ഈ കുറവുകൾ സിനിമയുടെ അടിസ്ഥാന ശക്തിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല.

കാരണം The Warden നമ്മളെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നത് “അടുത്തത് എന്ത് സംഭവിക്കും?” എന്ന ആകാംക്ഷകൊണ്ട് മാത്രമല്ല.

“അയാൾ എന്താണ് തീരുമാനിക്കുക?” എന്ന ചോദ്യമാണ് നമ്മളെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നത്.

അത് ഒരു thriller-ന്റെ ചോദ്യത്തേക്കാൾ വലിയ ചോദ്യമാണ്.

ഒടുവിൽ...

അഹ്മദിനെ കണ്ടെത്തുക എന്നതായിരുന്നു ജാഹിദിന്റെ ഔദ്യോഗിക ദൗത്യം.

പക്ഷേ അയാളെ കണ്ടെത്തിയ നിമിഷത്തിലാണ് ജാഹിദിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം തുടങ്ങുന്നത്.

നിരപരാധിയായ ഒരു മനുഷ്യൻ മുന്നിൽ.

തൂക്കുമരം പിന്നിൽ.

നിയമം ഒരു വശത്ത്.

മനസ്സാക്ഷി മറുവശത്ത്.

അതിനിടയിൽ തന്റെ സ്ഥാനക്കയറ്റത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളുമായി നിൽക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ.

ഇവിടെ ജാഹിദ് ഒരു നായകനല്ല.

ഒരു വില്ലനുമല്ല.

നമ്മളിൽ ഒരാളാണ്.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും ചില നിമിഷങ്ങളിൽ ഇത്തരത്തിലുള്ള ചെറിയ തൂക്കുമരങ്ങൾ ഉയർന്നുവരാറില്ലേ?

ഒരു വശത്ത് ശരി.

മറുവശത്ത് സൗകര്യം.

ഒരു വശത്ത് മനസ്സാക്ഷി.

മറുവശത്ത് സ്വന്തം താൽപര്യം.

അപ്പോൾ നമ്മൾ ഏതു വശത്താണ് നിൽക്കുന്നത്?

The Warden അതിന് ഉത്തരം പറയുന്നില്ല.

പകരം, തൂക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുന്ന ജാഹിദിനെപ്പോലെ നമ്മളെയും കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിർത്തുന്നു.

ഒരു നിരപരാധിയെ രക്ഷിക്കാൻ ഒരാൾക്ക് സ്വന്തം ഭാവി പണയം വെക്കേണ്ടിവന്നാൽ — അവൻ എന്താണ് തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടത്?

സിനിമ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ചോദ്യം അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നു.

മഴയിൽ നനഞ്ഞ ആ തൂക്കുമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ.

അഹ്മദിനൊപ്പം.

ജാഹിദിനൊപ്പം.

ഒരുപക്ഷേ, നമ്മളും അവിടെത്തന്നെ.