ഖസാക്ക് - .

 ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസം

അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ വായിച്ച ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസം എന്ന നോവലിൽ നിന്നും ആ പുസ്തകത്തിലെ ഓരോ താളുകളും അതിലെ അക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും വരികളും പുതിയ അർത്ഥ തലങ്ങളിലേക്കായി  എത്രയേറെ മാറി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എത്ര തവണ വായിച്ചു എന്നറിയില്ല. ഇരുപത്തഞ്ച്, അമ്പത്  ..... അമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് കരിക്കിൻ തൊണ്ടുകൾ എണ്ണിയ രവിക്കും എണ്ണിയതെത്രയെന്നത് നിശ്ചയമില്ലല്ലോ.

സാഹിത്യം എപ്പോഴും അർത്ഥങ്ങൾ ചേർക്കുന്ന, മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തുന്ന ഒന്നായിരിക്കും. ഒരു കൃതിക്ക് ഒരോ തലമുറയും അതിൻ്റെ തനത് അനുഭവം നൽകുന്നു. ഖസാക്കിനെ ഞാൻ ആദ്യം വായിക്കുമ്പോൾ ഒന്നും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല. പുനർവായനകളിലും അതിൻ്റെ ആത്മാവിനെ സ്പർശിക്കാനായില്ലെന്നതാണ് നേര്. തുടർന്നൊരു ഘട്ടത്തിലാണ് അതൊരു കാലഘട്ടത്തിന്റേതായിരിക്കും എന്ന്  തോന്നിച്ചത്. പക്ഷേ, അതും ശരിയായ കണ്ടെത്തലല്ലായിരുന്നു. അതുക്കും മേലെ ദീർഘകാലം അത് വായനക്കാരുടെ മനസ്സിൽ തുടരുമ്പോൾ,ആ കൃതി ഒരു ദാർശനികനിൽ നിന്നും ഉദ്ഭൂതമായതാണ് എന്ന തിരച്ചറിവുണ്ടായി; എഴുത്തുകാരൻ ഒരു പക്ഷേ അതിന്റെ കാരണഭൂതൻ മാത്രമാണെന്ന് പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകാമെങ്കിലും.

ഖസാക്ക് ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രമായിട്ടായിരിക്കില്ല വിജയനിലേക്ക് ചെന്നെത്തിപ്പെട്ടിരിക്ക എന്ന് തീർച്ച. മറിച്ച്, അത് മനസ്സിനകത്ത് കിടന്ന് തിരിയുന്ന ഒരു ഭൂഗോളം തന്നെയായിരുന്നു.  തൻ്റെ യാത്രകളിലെ കണ്ടെത്തലുകൾ, ജീവിതത്തെ കുറിച്ചുള്ള സന്ദേഹങ്ങൾ, പ്രപഞ്ചത്തിൻ്റെ നിസ്സാരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്ത—ഇവയെല്ലാം ഒരു ഗ്രാമത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പകർന്നു വന്നതാവാം.

തസ്രാക്കിൻ്റെ ചലനങ്ങൾ,നിഴലുകൾ, സ്മൃതികൾ, എന്നിവയുമായി ഐക്യദാർഢ്യമുള്ള ഒരു സ്വപ്നലോകമാണത്.

ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും രൂപം കൊണ്ട ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കഥയായിട്ടു വായിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെയാണ് അനുഭവപ്പെടുക. അപ്പോഴും, അത് ഒരേ സമയം പ്രത്യക്ഷവാസ്തവവും സങ്കല്പവും ചേർന്ന ഒരു സംയോജനമാണെന്ന് വായനക്കാരൻ തിരിച്ചറിയും. തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ട പല അനുഭവങ്ങളും ആ ഗ്രാമത്തോട് അലിഞ്ഞ് ചേർന്നിരിയ്ക്കുന്നു എന്ന ഉൾക്കാഴ്ച എഴുത്തുകാരനിൽ സൃഷ്ടിച്ച അസ്വസ്ഥതകളുടെ ഒരു വിസ്ഫോടനം. അത് കഥാകാരൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ  അസ്തിത്വാതീത രൂപം നേടിയെന്ന് നമുക്ക് കാണാം. 

അങ്ങനെയാണ് ഖസാക്ക് ഒരു ഭൗതിക ഭൂമിശാസ്ത്രം മാത്രമല്ലാതായി രൂപാന്തരപ്പെടുന്നത്. 

തസ്രാക് എന്ന  ഗ്രാമത്തിലെ ആളുകൾ, അവരുടെ ജീവിതം, വിശ്വാസങ്ങൾ, ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങൾ എന്നിവ അദ്ദേഹത്തെ ഒരുപാട് സ്വാധീനിക്കാനിടയായിട്ടുണ്ടാവാം. അത്തരം സാമൂഹ്യ സ്വാധീനങ്ങളിലൂടെ ഖസാക്ക് എന്നത് ഒരു ഭൗതിക ഗ്രാമം എന്ന സങ്കല്പത്തിനപ്പുറം ഒരു ആന്തരിക യാത്രയുടെ ഭൂപടം കൂടിയായി തീർന്നിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം പാലക്കാടിൻ്റെ ഗ്രാമീണതയിൽ കഴിച്ചു കൂട്ടിയ അനുഭവങ്ങൾ, തന്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ വളർത്തി മൂർത്തമാക്കിയ സ്ഥലങ്ങൾ, ഇതെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഖസാക്ക് രൂപപ്പെട്ടത്. പക്ഷേ, കഥയുടെ യഥാർത്ഥ ജന്മം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആത്മീയ ജീവിതത്തിൻ്റെ തുറസ്സിൽ നിന്നാണ്, തീർച്ച. അത് കൊണ്ടാണ് ജീവിതത്തിന്റെ നിസ്സാരതയും  ഗൗരവവും ഒന്നു ചേരുന്ന ഒരു സ്ഥലമായി ഖസാക്ക് മാറുന്നത്.

ഖസാക്കിനെ ഒരു സ്വപ്നലോകം മാത്രമായി വ്യാഖ്യാനിച്ചവരുണ്ട്. എന്നാൽ അത് തന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എന്നും ഉണർന്ന് നിന്നിരുന്ന ഒരു ഗ്രാമമാണെന്ന് വിജയൻ പലവുരു പറഞ്ഞിട്ടുമുണ്ട്. മാർക്വിസിന് മാക്കൊണ്ടയെന്നപോലെയാകാം . മൈമുന, ചുക്രു രാവുത്തർ, അള്ളാപ്പിച്ച മൊല്ലാക്ക , മാധവൻ നായർ, ശിവരാമൻനായർ എന്നിവരെല്ലാം ആ ഗ്രാമത്തിൽ സജീവമായി നിലനിന്നിരുന്ന ആളുകളാണ്. അവരെ വിജയൻ തന്റെ ഭാവനയിൽ പുനർസൃഷ്ടിച്ചു.

ശരിക്കും ഖസാക്ക് സ്വപ്നലോകം തന്നെയാണ്, പക്ഷേ അതിന് യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഛായകളുമുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും, കണ്ടും കേട്ടും രൂപപ്പെട്ടവരാണ്  ആ ജീവസ്സുറ്റ കഥാപാത്രങ്ങളൊക്കെയും. അവരിലെ ല്ലാവരിലും സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങളും ദു:ഖങ്ങളും കാണാം.

ചെതലിമലയെയും കാറ്റിനെയും ഉപയോഗിച്ചുള്ളത് ഒരു പ്രകൃതിവിവരണം മാത്രമായിട്ടല്ല. അതിന്റെ സങ്കേതത്തിൽ ജീവിതത്തിന്റെ തന്മയത്വവും ദാർശനികതയും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. ചെതലിമല, കാറ്റിന്റെ ഉന്മാദം, കരിമ്പനയുടെ ചലനങ്ങൾ എന്നിവ രവിയുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകളെയും ആത്മബോധത്തിനെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്ന കാറ്റ്, ദൂരദൂരെയായി വീശുന്ന കൂവൽസദൃശമായ ശബ്ദങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ജീവിതത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വത്തെയും മനുഷ്യന്റെ ആത്മാന്വേഷണയാത്രയെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ചെതലിമല ഒരു ഭൗതികസ്ഥലമല്ല, അത് മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിന്റെ അഗാധതയും ഉൾക്കാഴ്ചയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പ്രതീകമാണ്.

വിജയന്റെ ഭാഷയും ശൈലിയും അതിന്റെ സൗന്ദര്യത്തിന് പൂർണ്ണത നൽകുന്നു. പാരിസ്തിതിക വിവരണങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ജൈവപരമായ ഘടനകൾ, കാഴ്ചയുടെ സൗന്ദര്യം മാത്രമല്ല, വായനക്കാരനെ അതിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴുവനുമായി ഇഴുകിച്ചേരാൻ സഹായിക്കുന്നു. 

കൂമൻകാവ് കഥയിലെ ഒരു പ്രധാന ഭാഗമാണ്. അതിൻ്റെ പ്രാക്തനത ഒരു രഹസ്യമാണ്. അത് മനുഷ്യൻ്റെ അഞ്ജേയമായ മനസ്സിൻ്റെ പ്രതീകമാണ്. അവിടെ ദിനോസറുകളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഇപ്പോഴും മൂളുന്നുണ്ട്. കാലത്തിൻ്റെ, അതീന്ദ്രിയതയുടെ സാക്ഷ്യം.   അത് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലം തന്നെയാണ്. കൂമൻകാവ് നോവലിൽ ഒരുപാട് പ്രതീകങ്ങൾ നൽകുന്നു.

രവിയെന്ന നായക കഥാപാത്രം വിജയന്റെ alter ego ആകാം.   എന്നാൽ അത് അദ്ദേഹം അർദ്ധസത്യമായും അർദ്ധകവിതയായും സൃഷ്ടിച്ച ആള്‍ കൂടിയാണ്. അയാളുടെ സന്ദേഹങ്ങളും അകൽച്ചകളും വിജയന്റെ അനുഭവങ്ങൾക്കു പുറമേയുള്ള, ജീവന്റെ അർത്ഥം തേടിയുള്ള ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും യാത്രയാണെന്നും പറയാം.   രവിയുടെ ജീവിതം വിജയന്റെ ജീവിതവുമായി ഒരുപാട് ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ രവിയുടെ പ്രതിസന്ധികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റേതു തന്നെയാണ്. അപ്പോൾ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം തേടിയുള്ള രവിയുടെ  യാത്രയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ തന്നെ യാത്രയാണ്.    രവി ഒരലയുന്ന മനസ്സിൻ്റെ പ്രതിരൂപമാണ്. അയാളുടെ മനസ്സിലൂടെ നാം ഖസാക്കിൻ്റെ പൊരുൾ തിരിച്ചറിയുന്നു. അദ്ധ്യാപകൻ്റെ വേഷത്തിൽ അയാൾ ജീവിതത്തിൻ്റെ പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്നു. അതെല്ലൊം എഴുത്തുകാരൻ്റെ സ്വന്തം ചിന്താധാരകളുടെ നിഴലുകളാണ്. 

അതേ സമയം രവിയുടെ മരണം ഒരു ദുരന്തമായും നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കാം. എന്നാലേ അത് ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസത്തിന് ഒരു പൂർണ്ണത നൽകുന്നതിന് പര്യാപ്തമാവുന്നുള്ളു. രവിയുടെ മരണം ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെക്കുറിച്ച് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ ഒരു കണം മാത്രമാണ്. രവിയുടെ മരണം ഈ യാഥാർഥ്യത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. നാം എല്ലാം ഒരു വലിയ ചക്രത്തിൻ്റെ ഭാഗമാണ്—ജനനം, മരണം, ചിലപ്പോൾ പുനർജന്മവും. 

എല്ലാ കഥാപാത്രങ്ങളിലും തൻ്റെ ആത്മാംശങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും, രവിയുടെ യാത്ര തൻ്റെ സ്വന്തം ആത്മാന്വേഷണമായി വിജയൻ കണ്ടിരിക്കാം. ദൈവത്തെയോ, അർത്ഥത്തെയോ തേടിയുള്ള ഒരു തീർത്ഥാടനം. പക്ഷേ, ഉത്തരങ്ങൾ എപ്പോഴും കാറ്റിൽ പറന്നുപോകുന്നു.  രവിയുടെ യാത്ര ഒരു പ്രതീകമാണ്. അത് മനുഷ്യന്റെ ജീവിത യാത്രയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു രൂപകമാണ്. ഖസാക്കിലെ പരിതാപവും ദർശനവുമാണ് രവിയുടെ യാത്രയിലൂടെ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്. 

ഖസാക്കിലെ വിശ്വാസങ്ങളും ജനവികാരങ്ങളും ആഗോളബോധത്തിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് രവിക്കറിയാം. അത് നിഗൂഢതകളും ഐതിഹ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞതാണെന്നും, ഒരു പ്രത്യേക ഭൗമിക-സാംസ്കാരിക സാഹചര്യത്തിൽ മാത്രമേ അതിനെ വിലയിരുത്താനാകൂ എന്നുമുള്ള ചിന്തയും രവിയിൽ ഉണർന്നുനിൽക്കുന്നുണ്ട്. 

അപ്പുക്കിളി എല്ലാവരാലും പരിഹാസ്യനായി ജീവിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നവനാണ്. ചുക്രു രാവുത്തരേയും  കുപ്പുവച്ചനേയും കഥയിൽ നൊടിനേരം വന്നു പോകുന്ന പത്മയെ  പോലും അവരവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിൻ്റെ തനിമ ചോർന്ന് പോകാതെ പകർത്തി വെയ്ക്കാനായി എന്നതാണ് അതിൻ്റെ ഒരു സവിശേഷത. ഓരോ കഥാപാത്രവും മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൻ്റെ ഓരോ മുഖങ്ങളാണ്. 

അപ്പുക്കിളി ജീവിതത്തിൻ്റെ തർക്കങ്ങൾക്കും ദുരന്തങ്ങൾക്കും സാക്ഷിയായവൻ. അയാൾ ലൗകികമായോ അന്ധവിശ്വാസപരമായോ ഉള്ള ഒന്നിലും താൽപര്യമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അയാളുടെ വാക്കുകൾ കനാൽ വെള്ളം പോലെയാണ്—വായനക്കാരൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വിധത്തിൽ അതിനെ അർത്ഥമാക്കാം. അയാളുടെ ദർശനബോധം ഖസാക്കിൻ്റെ സമഗ്രതയിൽ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നതാണ്. എന്നാൽ അപ്പുക്കിളിയുടെ അവസ്ഥയിൽ ജീവിതത്തിൻ്റെ യാഥാർഥ്യത്തെ അള്ളിപ്പിടിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയുമുണ്ട്.  ഇവരെല്ലാം വിജയൻ്റെ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന മനുഷ്യരുടെ തന്നെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്.  ഇവരെല്ലാവരും ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധ നിലകളെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ അവരിൽ ഓരോരുത്തരിലും ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ നിറങ്ങളുണ്ട്. അവരെ വിജയൻ തന്റെ ഭാവനയിൽ പുനഃസൃഷ്ടിച്ചു. അവർക്ക് അവരുടെ മേന്മകളും കുറവുകളും ഉണ്ട്. എന്നാൽ അവരൊക്കെയും നല്ല മനുഷ്യരായിരുന്നു .

മൈമുന ഖസാക്കിലെ ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയെന്ന പോലെയാണ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അവൾക്ക് ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. അവളുടെ സങ്കല്പലോകം നിറയെ നിറങ്ങളും സന്തോഷവുമാണ്; ഒപ്പം അണമുറിയാത്ത, വ്യവച്ഛേദിക്കാനാവാത്ത ദുഃഖങ്ങളും.  ശരിക്കും മൈമുന ഖസാക്കിന്റെ ആത്മാവാണ്. അവൾ സ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും പ്രതീകമാണ്. ഖസാക്കിൻ്റെ അന്തർഗതമായ ചൈതന്യമാണ്. 

ഒരു വൃദ്ധിയുടെയും ക്ഷയത്തിൻ്റെയും ചാക്രികത. അവൾ സ്ത്രീത്വത്തിൻ്റെ ആദിമ സങ്കൽപ്പമാണ്; പ്രകൃതിയുടെ രഹസ്യങ്ങളുമായി ഒന്നിക്കുന്ന, ആശയങ്ങളെ മറികടക്കുന്ന ഒരു മായാവി. അവൾ ഖസാക്ക് എന്ന ഗ്രാമത്തിന്റെ സ്പന്ദനമാണ്.  മൈമുനയുടെ ഓരോ ചുവടുകളും മനുഷ്യന്റെ നിഗൂഢമായ ആശയങ്ങളുടെയും വാസ്തവങ്ങളുടെയും അകലവും അടുപ്പവുമാണ്   അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അവളുടെ സ്വതന്ത്രത, പ്രാകൃതികത, ആരേയും  കൂസാതെയുള്ള അതിജീവനം—all these qualities make her the soul of Khasak.  

അവളുടെ ചിരിയാകട്ടെ  ജനിമൃതികൾക്കിടയിലെ  ഗാഥയാണെന്ന് പറയാം. എങ്കിലോ, മൈമുനയുടെ സ്വപ്നലോകം വളരെ വ്യക്തിപരവുമാണ് താനും.  അവളുടെ ചലനങ്ങൾ സൃഷ്ടിയുടെ ഉറവിടത്തെ സ്പർശിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയിലാണ്. അവൾ്ക്ക് ഭൂതകാലമില്ല, ഭാവിയുമില്ല. ഒരു നിത്യതയുടെ വികാരം.   പക്ഷേ അത് ഓരോ വായനക്കാരുടെയും മനസ്സിൽ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളോട് ചേർന്നു നില്ക്കുന്നു. അവളുടെ മുഖത്തു കാണുന്ന നർമ്മവും ദു:ഖവും ഖസാക്കിന്റെ മിഴികളും മനസ്സുമാണ്.അവൾ നടുപ്പറമ്പിലൂടെ പായുന്ന യാഗാശ്വം തന്നെയാണ്.  ഒരിക്കലും പിടിക്കാനാവാത്ത, പക്ഷേ എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തെ ആവേശത്തോടെ പിന്തുടരുന്ന ഒരു മർമ്മം. നൈജാമലിയുമായുള്ള പ്രണയം സാമൂഹ്യമായ നിഷേധങ്ങളുടെ മധ്യേ ജനിക്കുന്ന ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമാണ്. മൈമുനയെ 'ഖസാക്കിൻ്റെ ആത്മാവ്' എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ അത്ഭുതമില്ല; അവൾ ഖസാക്കിൻ്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെയും ദുഃഖങ്ങളുടെയും ഒരു ജീവസാക്ഷ്യം തന്നെയാണ്.

നൈജാമലിയും മൈമുനയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യന്റെയും ഇടയിൽ നിലനിൽക്കുന്ന അന്യോന്യതയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. മൈമുനയുടെ ലോകം പ്രത്യക്ഷത്തേക്കാളധികം അവളുടെ അന്തരാളങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്ന സങ്കല്പങ്ങളാലും സ്വപ്നങ്ങളാലുമാണ് പുനർനിർമ്മിതമായിരിക്കുന്നത്.

മൈമുനയുൾപ്പെടുന്ന ഖസാക്കിലെ സ്ത്രീകൾക്കു അവരുടെ ദുഃഖങ്ങളും മോഹങ്ങളും ഉണ്ട്. എന്നാൽ അവർ അവരുടെ വഴിയിൽ മുന്നോട്ടുപോകുന്നു. ലോകം മാറ്റത്തിന് വിധേയമാണെങ്കിലും, സ്ത്രീയുടെ പോരാട്ടം ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല എന്ന തോന്നലാണ് അത് നമ്മുടെ മുന്നിലേക്കിട്ടു തരുന്നത്.

ഖസാക്ക് ഒരു യാഥാർഥ്യമല്ലെന്നും, ഒരു അനുഭവം ആണെന്നും നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കാവുന്ന ഒരു സന്ദർഭമാണിത്.      

അതെ, അങ്ങനെ വരുമ്പോൾ ഖസാക്കിനെ ഒരു സാങ്കല്പിക ഗ്രാമമായി മാറ്റിയെടുക്കാനേ നമുക്ക് കഴിയൂ. എന്നാൽ അതോടൊപ്പം അത് ഒരുപാട് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുമുണ്ട് എന്നും അംഗീകരിച്ചേ പറ്റൂ. ഖസാക്ക് ഒരു ലോകത്തിന്റെ തന്നെ പ്രതീകമാണ്.    സ്ഥലം, കാലം, ജീവിതം എന്നിവയുടെ അർത്ഥം തേടുന്ന ഒരു പരീക്ഷണശാല. ഇതിലെ കാറ്റും മലകളും മനുഷ്യരുടെ ആത്മാവിനെ പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നു. ഓരോ വീടും ഒരു ജീവിതത്തിൻ്റെ സങ്കൽപ്പ രംഗമായി തീരുന്നു.  അവിടെ ജീവിതവും മരണവും സന്തോഷവും ദുഃഖവും എല്ലാം ഉണ്ട്. ഖസാക്കിന്റെ ദാർശനികത മനുഷ്യന്റെ അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചുള്ള വിജയന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് രൂപം കൊണ്ടതാവാം. 

ഖസാക്ക് എന്ന ഗ്രാമം ശരിക്കും വിജയൻ  സൃഷ്ടിച്ചതാവണമെന്നില്ല; അത് അദ്ദേഹത്തിന് വെളിച്ചം കാണിച്ചു കൊടുത്ത ഒരു ഗ്രാമമാകാം. ഓരോ മനുഷ്യനും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ആന്തരിക ഗ്രഹണങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ചേർന്നാണ് ഖസാക്കിന്റെ ദാർശനികത ഉയരുന്നത്. അത് എഴുത്തുകാരന്റെ ആത്മാവിന്റെ പ്രതിഫലനമാണ്. മനുഷ്യരുടെ അസ്ഥിരതയും പ്രകൃതിയുടെ സ്ഥിരതയും  ചേർന്ന ഒരു ദൃശ്യാവിഷ്‌ക്കാരമാണ് ഖസാക്ക്.

നോവലിന്റെ ഭാഷ ഒരു മായാജാലമാണ്. അത് ഒരു കവിത പോലെ അനുഭവപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഭാഷയെന്നത് ഒരു ശരീരമല്ല, ശ്വാസമാണെന്ന് നമ്മൾ ഓരോ വരികളിലും തിരിച്ചറിയുന്നു. ഖസാക്കിൻ്റെ ഭാഷയിൽ പ്രകൃതിയുടെ ശബ്ദങ്ങൾ—പക്ഷികളുടെ കൂജനം, പനമ്പട്ടകളുടെ ശീൽക്കാരം, ഇലകളുടെ മർമ്മരം, മനുഷ്യരുടെ മൗനം—എല്ലാം ലയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇത് ഒരു ധ്യാനത്തിൻ്റെ ഭാഷയാണ്; അർത്ഥത്തെ അതിർത്തികളിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന ഭാഷ.       

ഈ ഭാഷ വിജയന്റെ ചിന്തകളെയും വികാരങ്ങളെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നതിനായി അദ്ദേഹം ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. അദ്ദേഹം വാക്കുകളെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. തന്റെ ഭാഷ  കവിത പോലെയാണെന്ന് വായനക്കാർ പറയുന്നതിന് മുമ്പേ തന്നെ അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞിരിക്കണം. അത് അമിത വിശ്വാസം കൊണ്ട് രൂപപ്പെട്ട ഒരു കണ്ടെത്തലായിരുന്നില്ല. ശരിക്കും ആ ഭാഷ വായനക്കാരെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോകുന്നുവെന്ന് നിരീക്ഷിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിനായത് കൊണ്ടാണ്.. ഭാഷ അദ്ദേഹത്തിനൊരു വഴിപാടായിരുന്നില്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ ശബ്ദമായിരുന്നു അത്. 

അവ സ്വയം ജനിച്ചു. അനന്തരാശികളിൽ നിന്നും ജന്മമെടുത്തുവെന്ന് പറയാം. എന്നിട്ടവ സ്വയം വളർന്നു തിടം വെച്ചു.

ഒരു കൃതി സാഹിത്യത്തെയോ  സമൂഹത്തെയോ  മാറ്റാനുതകുമെന്ന്  കരുതാത്ത എഴുത്തുകാരനായിരുന്നു വിജയൻ. എങ്കിലും ഖസാക്ക് ഒരു ചോദ്യമായാണ് അദ്ദേഹം ആഖ്യാനം ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. മനുഷ്യൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യം. ഇത് വായനക്കാരെ തങ്ങളുടെ ആത്മപ്രശ്നങ്ങളുമായി ഏകീകരിപ്പിക്കുന്നു. ഇതായിരിക്കാം അതിൻ്റെ "മാറ്റം".  ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം നമ്മുടെ വായനാലോകത്തെ ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു. വിജയന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് പ്രതിസന്ധികൾ ഉണ്ടായിരുന്ന കാലത്താണ് എഴുതിത്തുടങ്ങുന്നതെന്ന് വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ നോവൽ എഴുതിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം എല്ലാം മറന്നുപോയിരുന്നുവത്രെ. ഖസാക്ക് തന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെയും പ്രതീക്ഷകളുടെയും പ്രതീകമായാണ് പിന്നീട് പുനർജ്ജനിച്ചത്. ജീവിതം തന്നെയാണ് പ്രചോദനം. പഠനകാലത്തു വിശ്വാസം, സന്ദേഹം, ദു:ഖം, പ്രസന്നത, എല്ലാം ചേർന്ന് തന്റെ ഉള്ളിൽ സംഘർഷം സൃഷ്ടിച്ചപ്പോഴാണ് ഖസാക്ക് രൂപപ്പെട്ടത്. പിന്നീടുമെത്രയോ കാലങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് അത് ജനിച്ചത്. 

വിജയന്റെ അനുഭവങ്ങളും ഗ്രാമജീവിതവും എല്ലാം ചേർന്നുള്ള ഒരു ആത്മാവിന്റെ യാത്രയാണ് ഈ നോവൽ.

ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം ഒരു ദശാസന്ധിയാണെന്ന് നിരൂപകർ പറയുന്നത് ശരിയാണ്. എന്നാൽ, ഈ "സന്ധി" എന്ന ആശയം വായനയുടെ പരിമിതിയിൽ മാത്രമേ അർത്ഥവത്താകൂ. സാഹിത്യം ഒരു ഇടനാഴിയാണ്, അതിൽ ഓരോ കൃതിയെയും അന്തരീക്ഷത്തോട് ബന്ധിപ്പിച്ചാണ് എഴുത്തുകാരൻ കാണുന്നത്. ഖസാക്ക് എന്ന ഗ്രാമം ഒരു കഥ മാത്രം പറയുന്നില്ല; അത് മലയാള സാഹിത്യത്തെ ഒരു പുതിയ ദർശനത്തിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകുന്നു. ഭാഷയുടെ ഘടനയിൽ, കഥാവിനിമയ ശൈലിയിൽ, മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന്റെ അഗാധതയെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റമാണ് ഈ കൃതിയുടെ പ്രത്യേകത. ഖസാക്ക് എന്നത് ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സ്ഥലം മാത്രമല്ല; അതൊരു അന്തരീക്ഷം ആണ്. 

ചെതലിമലയിൽ നിന്ന് വീശുന്ന കാറ്റ് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ പുകയുന്ന ചിന്തകളുടെ പ്രതീകമാണ്. പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യന്റെയും ഇടയിലുള്ള അതിരുകൾ വിജയന്റെ എഴുത്തിൽ പിഴച്ചുപോകുന്നു. ചെതലിമലയിലെ കാറ്റ്, അതിലെ മരങ്ങൾ, all these are characters in their own right. വിജയൻ എഴുതുമ്പോൾ ഈ പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങൾ ഒരു പശ്ചാത്തലമല്ല; അവ കഥക്ക് ഇടക്കിടെ തലചായ്ക്കാൻ ഉള്ള ഇടങ്ങളായി മാറുകയായിരുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം, അവന്റെ വിശ്വാസങ്ങളും സംശയങ്ങളും ഇടകലരുന്നത് ഒരു തുടർച്ചയായുള്ള യാത്രയാണെന്ന് ഖസാക്ക് പറയുന്നു. ചിന്തിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ എപ്പോഴും സന്ദേഹിയായിരിക്കും. അവൻ ഒന്നിൽ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്ക് തൻ്റെ സന്ദേഹങ്ങളുമായി നിരന്തരം സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഇന്നത്തെയും എന്നത്തെയും ചിന്തിക്കുന്ന എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും അതേ പ്രശ്നങ്ങളാണ്. അർത്ഥം തേടലും ആത്മാവിന്റെ ശൂന്യതയും. 

ഖസാക്ക് ഒരു ഭൂതകാല നോവൽ മാത്രമല്ല; അത് ഒരു ശാശ്വത മാനവിക സന്ദേശമാണ്.

ഖസാക്കിന്റെ ഇതിഹാസം മനുഷ്യ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥ കൂടിയാണ്. അത് സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും പ്രത്യാശയെക്കുറിച്ചും പറയുന്നു. ഇത് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് സന്ദേശങ്ങൾ നൽകിയേക്കാം. അത് കണ്ടെത്തേണ്ടത് വായനക്കാരാണ്. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം, അവന്റെ വിശ്വാസങ്ങളും സംശയങ്ങളും ഇട ചേർന്നുള്ള ഒരു തുടർ യാത്രയാണെന്ന് ഖസാക്ക് പറയുന്നു. ഇന്നത്തെ മനുഷ്യർക്കും അതേ പ്രശ്നങ്ങളാണ്. അർത്ഥം തേടലും ആത്മാവിന്റെ ശൂന്യതയും. 

എഴുതുമ്പോൾ, ഭാഷ തന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഒഴുകിപ്പോവുകയായിരുന്നുവെന്നും തനിക്ക് എഴുതാനായില്ലെന്നും താൻ എഴുതിയതേയില്ലെന്നും  ഭാഷയാണ് തന്നെ ഉപയോഗിച്ച് എഴുതിയതെന്നും വിജയൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

ഖസാക്കിൻ്റെ ഇതിഹാസം എന്ന കഥ നേരത്തെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവ അക്ഷരങ്ങളായി തന്നെ ഉപയോഗിച്ച് എഴുത്തായി മാറി എന്നും വിജയൻ പറഞ്ഞതായി വായിച്ചതോർക്കുന്നു.

ആധുനികതയുടെ ഭ്രാന്തനത്തിൽ, മനുഷ്യൻ തൻ്റെ മൂലധാര മറന്നു പോകുന്നു. ഖസാക്ക് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു: നിങ്ങളുടെ യാത്ര എവിടെയായിരുന്നു ആരംഭിച്ചത്?