28 October 2025 · 9 min read · കഥ
അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ
'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ',
പത്മരാജൻ തുറന്നു കാട്ടിയ കപട സൗന്ദര്യങ്ങളുടെ ഗ്രാമചിത്രം.
മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിലെ, കാലത്തെ അതിജീവിച്ച് നിൽക്കുന്ന ക്ലാസിക്കുകളിൽ പത്മരാജൻ എന്ന പ്രതിഭയുടെ കയ്യൊപ്പ് പതിഞ്ഞ ചിത്രങ്ങൾക്ക് എന്നും ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്. ആ കൂട്ടത്തിൽ, ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതിലേറെ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നതും എന്നാൽ വേണ്ടത്ര വിശകലനങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകാതെ പോയതുമായ ഒരു കലാസൃഷ്ടിയാണ് 1986-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ 'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ'. ഒരു സാധാരണ ഗ്രാമീണ കഥയുടെ എല്ലാ ചേരുവകളും ഉപരിതലത്തിൽ നില നിറുത്തിക്കൊണ്ട് തന്നെ, സാമൂഹികവും സദാചാരപരവുമായ ആഴത്തിലുള്ള വിഷയങ്ങളെ അത് കൈകാര്യം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിനകത്ത് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വേദനകൾ, മതമാത്സര്യങ്ങൾ, അവക്ക് പിന്നിലെ സ്വാർത്ഥ താത്പര്യങ്ങൾ, അവയുണർത്തുന്ന വിദ്വേഷങ്ങൾ, സ്പർദ്ധകൾ, മനുഷ്യരുടെ സദാചാര മുഖാവരണങ്ങൾ, അവക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കാപട്യങ്ങൾ ഇതെല്ലാം പദ്മരാജൻ ബാഹ്യമായി തന്റെ ക്യാമറയിലൂടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു കാണിച്ചതല്ല. പക്ഷേ “അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ” എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ ആ കാഴ്ചാ പ്രപഞ്ചത്തിൽ, അതിലെ ഓരോ ദൃശ്യങ്ങളും അവയുയർത്തിയ നിശ്ശബ്ദ ചോദ്യങ്ങളായി നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അതിനാൽ തന്നെ
അത് വെറുമൊരു ഗ്രാമത്തിന്റെ കഥയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ആന്തരിക ഭാവങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന പ്രതീക ചിത്രം തന്നെയായിരുന്നു.
വിദൂര ഗ്രാമത്തിലുള്ള ഒരു വേശ്യാലയം ലക്ഷ്യമാക്കി പോകുന്ന മൂന്ന് ചെറുപ്പക്കാരുടെയും അവർ നേരിടേണ്ടി വന്ന ചില അപ്രതീക്ഷിത സാഹചര്യങ്ങളെയുമാണ് ചിത്രത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അക്കാലത്ത് സിനിമ വലിയ കൊമേഴ്സ്യൽ വിജയമായില്ലെങ്കിലും, ഇന്ന് ഒരു ക്ലാസ്സിക്കായി വിലമതിക്കപ്പെടുന്ന ഈ സിനിമയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പാഠങ്ങള് അമൂല്യമാണ്. മനുഷ്യ ജീവിതത്തിൻ്റെ ഇരുണ്ട ഭാഗങ്ങളിലൂടെ മതവും ജാതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വൈരാഗ്യം, ലിംഗ നീതി എന്നിവ ഉൾക്കൊണ്ടു കൊണ്ട് ചിത്രം നമുക്ക് മുന്നിൽ പുനർജ്ജനിക്കുകയാണ്. വളരെ ചെറുതായി മുന്നേറുന്ന ഒരു ഘട്ടത്തിന്റെ വിശകലനമായാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. മൊത്തത്തിൽ, നിശ്ചിത സമയപരിധിയിലെന്നോണം ഒരു ദിവസത്തെ സംഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്ന് പോകുന്ന സങ്കീർണ്ണ സന്ദർഭങ്ങളാണ് സിനിമ.
പത്മരാജൻ സിനിമകളിലെ ഗ്രാമങ്ങൾ പലപ്പോഴും മനോഹരമായ കാഴ്ചകളോ, പ്രണയത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലങ്ങളോ മാത്രമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, അവ മനുഷ്യൻ്റെ വൈകാരികതയുടെയും, സങ്കീർണ്ണതകളുടെയും, ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച രഹസ്യങ്ങളുടെയും വേദികൾ കൂടിയായിരുന്നു. അത് വഴി 'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ' എന്ന സിനിമ ഗ്രാമീണ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗതമായ ധാരണകളെയാണ് പൊളിച്ചെഴുതിയത്. ഈ ഗ്രാമം നന്മകളാൽ സമൃദ്ധമായ അതിസുന്ദരമായ പച്ചപ്പിനകത്ത് കുറെ കുറ്റമറ്റവരുടെ ജീവിതം കാണിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല. അവിടെയുണ്ട് ദുർബലത, മതവിഭജനം, ആഗ്രഹങ്ങൾ, വേദനകൾ, പ്രണയം, ഒപ്പം നീണ്ട മൗനവും.
“അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ” അതിന്റെ മജ്ജയിലാണ് ഈ വൈവിധ്യങ്ങളത്രയും വരച്ചു ചേർത്ത് വെച്ചത്. ഇപ്പോൾ,
ഗ്രാമം വെറും പശ്ചാത്തലം മാത്രമല്ല, അത് തന്നെ കഥാപാത്രമായി വളർച്ച പ്രാപിക്കുകയാണ്.
സാഹിത്യത്തിലും സിനിമയിലും നാം കണ്ടു പരിചയിച്ച, കാവുകളും, കായലുകളും കളകളാരവമുള്ള പുഴകളുമുള്ള ഗ്രാമത്തിൻ്റെ റൊമാൻ്റിക് വർണ്ണനകളിലേക്ക് ഈ ചിത്രം കടന്നു ചെല്ലുന്നില്ല. പകരം, അവിടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരിലേക്ക്, അവരുടെ ബന്ധങ്ങളിലേക്ക്, വിശ്വാസങ്ങളിലേക്ക്, വൈരാഗ്യങ്ങളിലേക്ക്, രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് ക്യാമറ തിരിക്കുകയായിരുന്നു കഥാകാരൻ. ഗ്രാമമെന്നാൽ നന്മയുടെയും നിഷ്കളങ്കതയുടെയും മാത്രം ഇടമല്ല; കപടസദാചാരത്തിൻ്റെയും, വർഗ്ഗീയതയുടെയും, വിവേചനത്തിൻ്റെയും, പുരുഷാധിപത്യത്തിൻ്റെയും വേരുകൾ ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിയ ഇടം കൂടിയാണെന്ന് അങ്ങനെ പത്മരാജൻ തുറന്നുകാട്ടി.
സിനിമയുടെ ആത്മാവായി നിലകൊള്ളുന്നത് മമ്മൂട്ടി അവതരിപ്പിച്ച സക്കറിയ എന്ന കഥാപാത്രമാണ്. മമ്മൂട്ടിയുടെ സക്കറിയ പദ്മരാജൻ സൃഷ്ടിച്ച ഏറ്റവും ശക്തമായ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒരാളാണ്; മണ്ണാറത്തൊടിയിലെ ജയകൃഷ്ണനെ പോലെ തന്നെ. മതം, സമൂഹം, പരമ്പരാഗത ബോധം ഇവയെയെല്ലാം വകഞ്ഞു മാറ്റി മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിൽ നിലകൊള്ളാൻ ശ്രമിക്കുന്ന നിഷ്ഠകളൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു മനുഷ്യനാണ് സക്കറിയ. അയാൾ “മാറാത്ത സത്യനിഷ്ഠ”യുടെ പ്രതീകമാണ്, പക്ഷേ അതിനോടൊപ്പം “സമൂഹം എത്ര എളുപ്പത്തിൽ അതിനെ നിരാകരിക്കും” എന്ന യാഥാർത്ഥ്യവും അയാൾ വഴിയിലൂടെ കാണിച്ചു തരുന്നുണ്ട്. സക്കറിയ അത്രമേൽ സാധാരണനായ ഒരാളാണ്. പക്ഷേ അയാൾക്കുള്ളിൽ അസാധാരണമായ ധൈര്യം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. മതം, ഭ്രാന്തം, ബോധം, വിധി,എല്ലാം അതിജീവിച്ച മനുഷ്യൻ. സക്കറിയയുടെ തന്നെ വാക്കുകൾ ഈ കഥാപാത്രത്തിൻ്റെ ആഴം എത്രത്തോളമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. "ആകാശമിടിഞ്ഞു താഴേക്ക് വന്നാൽ ദാ ഈ രണ്ട് കൈ ഉയർത്തി താങ്ങി നിർത്തും സക്കറിയ" എന്നത് കേവലം ഒരു ഡയലോഗല്ല, മറിച്ച്, മനക്കരുത്തിൻ്റെയും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിൻ്റെയും ആൾരൂപമായ സക്കറിയയുടെ സ്വഭാവത്തെ നിർവചിക്കുന്ന ഒന്നാണ്.
സിനിമയിലെ നായക സങ്കൽപ്പങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുബോധത്തെ തകർക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു സക്കറിയ. പത്തുപേരെ ഇടിച്ചിടുന്ന നായകൻ ശാരീരിക ബലത്തിൻ്റെ പ്രതീകമാണെങ്കിൽ, സക്കറിയ പ്രതിസന്ധികളിൽ തളരാതെ, തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഏത് അതിക്രമത്തെയും നേരിടാൻ തയ്യാറാകുന്ന, ധൈഷണികവും വൈകാരികവുമായ ബലത്തിൻ്റെ പ്രതീകമാണ്. തൻ്റെ കൂട്ടുകാരെ സഹായിക്കാൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങുന്നതും, ഗ്രാമത്തിലെ സദാചാര ഗുണ്ടായിസത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതും, ലഹളയുടെ അവസാനം തളരാതെ നിൽക്കുന്നതും എല്ലാം സക്കറിയയുടെ മനക്കരുത്തിൻ്റെ തെളിവുകളാണ്.
പദ്മരാജൻ സ്ത്രീയെ എപ്പോഴും “അവനവനോടുള്ള പ്രത്യാഖ്യാനത്തിന്റെ ശബ്ദം” ആയിട്ടാണ് കാണിക്കുന്നത്.
ഈ ചിത്രത്തിലും സുകുമാരി അവതരിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീപാത്രം അതിശക്തമായ പ്രതീകമാണ്. മതവും സമൂഹവും അവരെ അടിച്ചമർത്തിയാലും, അവരുടെ മൗനത്തിൽ മനുഷ്യാവബോധം മുഴങ്ങുന്നു. അവർ പ്രേമത്തിന്റെ ഭാഷയിൽ സംസാരിക്കുന്നു. പക്ഷേ സമൂഹം അത് അപമാനമായി കാണുന്നു.
ഇവിടെ സ്ത്രീയുടെ ശരീരം മതത്തിന്റെ നിയന്ത്രണയന്ത്രമായി മാറുന്നു. ഇതാണ് പദ്മരാജനെ മഥിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥ സത്യബോധം.
ചിത്രത്തിൽ സക്കറിയയും മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം വളരെ തീവ്രമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. സുഹൃത്തുക്കൾ ഒരുമിച്ച് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് യാത്ര തിരിക്കുന്നതും, അവർ ഒരു വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നതും, ഓരോരുത്തരുടെയും കാഴ്ചപ്പാടുകളും സംഭാഷണങ്ങളും സിനിമയുടെ പ്രധാന ആകർഷണമാണ്. ഈ സൗഹൃദം വ്യക്തിപരമായ തലത്തിൽ സിനിമയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, ഒരു സാമൂഹിക വിമർശനത്തിന് പശ്ചാത്തലമൊരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഗ്രാമത്തിലെ ലൈംഗികതയുടെയും ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികളുടെയും ജീവിതം വളരെ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെയാണ് ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് കച്ചവടത്തിൻ്റെ ഒരു വശം മാത്രമായി ഒതുക്കാതെ, അതിലെ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെയും, വേദനകളെയും, അതിജീവനത്തെയും സ്പർശിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഈ വിഷയങ്ങളെ മുൻവിധികളില്ലാതെ സമീപിക്കാൻ പത്മരാജൻ കാണിച്ച ധൈര്യം എടുത്തുപറയേണ്ട ഒന്നാണ്.
സിനിമയുടെ ക്ലൈമാക്സിൽ സംഭവിക്കുന്ന കലാപം, പത്മരാജൻ സമൂഹത്തിന് നൽകിയ ഒരു താക്കീതായിരുന്നു. സിനിമയുടെ തുടക്കം മുതൽ ഗ്രാമത്തിൽ പതിയിരിക്കുന്ന സാമൂഹിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും, മതപരമായ അകൽച്ചകളും, കപട സദാചാര ബോധവും എല്ലാം ആളിക്കത്തി ഒരു ലഹളയായി മാറുന്നതിലൂടെ, സംവിധായകൻ താൻ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിഷയത്തെ അതിൻ്റെ പാരമ്യത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് വ്യക്തമാക്കുകയാണ്. വാസ്തവത്തിൽ മതത്തിന്റെ പേരിൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ആ അക്രമം വെറും കഥാന്ത്യമായിരുന്നില്ല; അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആത്മാവിന്റെ പൊട്ടിയൊഴുകലാണ്. അതിന്റെ മുഴക്കം ഇന്നും മലയാള സിനിമയുടെ നാഡിയിലുണ്ട്.
ഈ സിനിമയുടെ അടിസ്ഥാനരേഖയിൽ മതങ്ങളാണ്.
പക്ഷേ പദ്മരാജൻ മതത്തെ ശത്രുവായി കാണുന്നില്ല; മറിച്ച് അതിന്റെ മനുഷ്യാവബോധമില്ലായ്മയെയാണ് അദ്ദേഹം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. ഗ്രാമത്തിലെ മതവിഭജനം ഒരു സംഭവമല്ല, അത് പ്രതീകമായാണ് നമ്മെ അനുഭവിപ്പിക്കുന്നത്. “നമ്മളെ തമ്മിൽ വേർതിരിച്ച മതങ്ങൾ, ഒടുവിൽ നമ്മെ തന്നെയാണു വിഴുങ്ങുന്നത്” എന്ന ബോധമാണ് അതിലൂടെ ഉയർന്നു വരുന്നത്.
പദ്മരാജന്റെ സിനിമകളിൽ അഭിനേതാക്കൾ കഥാപാത്രങ്ങളാകുകയല്ല, അവർ ആ ലോകത്തിന്റെ ഭാഗമായി തീരുകയാണ് പതിവ്. അത് തന്നെയാണ് ഈ ചിത്രത്തിലും കാണാനാവുക.
നെടുമുടി വേണു, സുകുമാരി, മമ്മൂട്ടി മൂവരും ഇവിടെ അതിന്റെ മൂന്നു മുഖങ്ങൾ.
വേണുവിന്റെ സംഭാഷണങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പതിഞ്ഞ മധുരവേദന, സുകുമാരിയുടെ കണ്ണിലെ നിശ്ശബ്ദ തളർച്ച, മമ്മൂട്ടിയുടെ കരുത്തുറ്റ മൗനം. ഇവയൊക്കെ ചേർന്ന് സിനിമയെ സജീവമാക്കി നില നിറുത്തുന്നു.
ഗ്രാമത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വർഗ്ഗീയ ചിന്തകൾ ഒരു നിസ്സാര സംഭവത്തിൻ്റെ പേരിൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതിലൂടെ, മതസൗഹാർദ്ദം എന്ന മിഥ്യയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. വ്യക്തികളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് അതിക്രമിച്ച് കയറുന്ന സമൂഹത്തിൻ്റെ സദാചാര ഗുണ്ടായിസവും, അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്ന പ്രവണതയും കലാപത്തിന് കാരണമാകുന്നു.
ചെറിയ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെയും, വ്യക്തിപരമായ വൈരാഗ്യങ്ങളെയും മുതലെടുത്ത് വലിയ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്നതിൻ്റെ അപകടം ലഹളയിലൂടെ പത്മരാജൻ മുന്നറിയിപ്പായി നൽകി. ഗ്രാമം, അതിൻ്റെ സൗന്ദര്യത്തിൻ്റെ മൂടുപടം മാറ്റി, സ്വന്തം വൈരുദ്ധ്യങ്ങളുടെ പേരിൽ സ്വയം നശിക്കുന്ന കാഴ്ച, ശക്തമായ ഒരു സാമൂഹിക വിമർശനമായി പ്രേക്ഷകൻ്റെ മനസ്സിൽ അവശേഷിപ്പിക്കാനും സംവിധായകനായി.
'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ' എന്ന ചിത്രം അഭിനയത്തിൻ്റെ കാര്യത്തിലും ഒരുപാട് മുന്നിട്ട് നിൽക്കുന്നു.
നെടുമുടി വേണുവിൻ്റെ കഥാപാത്രം ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഉള്ളിലെ സദാചാര വിധികർത്താക്കളിലൊരാളെയോ, അല്ലെങ്കിൽ നിസ്സഹായനായ ഒരു നാട്ടുകാരനെയോ പ്രതിനിധീകരിച്ച് അവിസ്മരണീയ പ്രകടനം കാഴ്ചവച്ചു.
സുകുമാരി തൻ്റെ കഥാപാത്രത്തിലൂടെ ഗ്രാമത്തിലെ സ്ത്രീകളുടെ വേദനകളും, പ്രതിസന്ധികളും, അതിജീവനത്തിനായുള്ള ശ്രമങ്ങളും പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിച്ചു.
സക്കറിയ എന്ന കഥാപാത്രമായി മമ്മുട്ടി ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ആ കഥാപാത്രത്തിൻ്റെ മനസ്സുറപ്പും, സ്നേഹവും, ദേഷ്യവും, നിസ്സംഗതയുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായിരുന്നു.
ഇതുകൂടാതെ, അശോകൻ, ഉണ്ണിമേരി ജഗതി, സൂര്യ, ഗോമതി, അച്ചൻകുഞ്ഞ് കുഞ്ഞാണ്ടി,രാമചന്ദ്രൻ, റഷീദ് തുടങ്ങിയ മറ്റ് അഭിനേതാക്കളുടെ പ്രകടനങ്ങളും ചിത്രത്തെ കൂടുതൽ മിഴിവുറ്റതാക്കി. ഓരോ കഥാപാത്രവും സിനിമയുടെ കഥാന്ത്യത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന ലഹളയ്ക്ക് ഒരു കാരണമാവുകയോ, ലഹളയുടെ അനന്തരഫലമായി മാറുകയോ ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ' എന്നത് കേവലം ഒരു സിനിമയല്ല, അതൊരു സാമൂഹിക രേഖയാണ്. മനുഷ്യൻ്റെ വൈകാരികമായ ദുരൂഹതകളെയും, വർഗ്ഗീയതയുടെ നേർത്ത വരമ്പുകളെയും, കപട സദാചാരത്തിൻ്റെ കൂർത്ത മുനകളെയും, സൗഹൃദത്തിൻ്റെയും സ്നേഹത്തിൻ്റെയും ശക്തിയെയും ഒരുപോലെ അടയാളപ്പെടുത്തിയ ഒരു ക്ലാസിക് കലാസൃഷ്ടിയാണത്.
പത്മരാജൻ്റെ ശൈലിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത, അദ്ദേഹം കഥാപാത്രങ്ങളെ നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴ്ത്തിയിറക്കും എന്നുള്ളതാണ്. ഈ ചിത്രം കണ്ടു കഴിഞ്ഞാൽ, സക്കറിയയും, മറ്റ് കഥാപാത്രങ്ങളും, അവരുടെ ദുരിതങ്ങളും, പ്രതിസന്ധികളുമെല്ലാം നമ്മെ വിടാതെ പിന്തുടരും. പത്മരാജൻ്റെ മാന്ത്രിക സ്പർശം, കാഴ്ചക്കാരനെ കഥയോടും കഥാപാത്രങ്ങളോടും വൈകാരികമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്, ഈ ചിത്രം ഒരു സാധാരണ സിനിമയിൽ നിന്ന് മാറി, വരും തലമുറകൾക്ക് എന്നും പഠിക്കാനായി ബാക്കിവെച്ച ഒരു ക്ലാസിക്കൽ താക്കീതായി നിലനിൽക്കുന്നത്.
ഒരു മികച്ച ദൃശ്യാനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ തിരക്കഥാകൃത്തിൻ്റെ ചിന്തയും സംവിധായകൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടും ക്യാമറയുടെ കണ്ണുകളും ഒരുമിച്ചു പ്രവർത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. 'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ' എന്ന ചിത്രത്തിൽ പത്മരാജൻ എന്ന എഴുത്തുകാരനും സംവിധായകനും മറ്റ് സാങ്കേതിക വിദഗ്ധരും ചേർന്ന് സൃഷ്ടിച്ചത്, ഇന്നും ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടേണ്ടുന്ന ഒരു കലാവിരുന്നാണ്.
പത്മരാജൻ്റെ തിരക്കഥകൾക്ക് എന്നും ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയുണ്ടായിരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈകാരിക തലങ്ങളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാനും, സങ്കീർണ്ണമായ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളെ ലളിതമായി അവതരിപ്പിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.
പാത്രസൃഷ്ടിയിലെ സൂക്ഷ്മതയിലൂടെയാണ് അത് നമുക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.
സക്കറിയ, മാളുവമ്മ വേശ്യാലയത്തിലെ സ്ത്രീകൾ, ഗ്രാമവാസികൾ എന്നിങ്ങനെ ഓരോ കഥാപാത്രവും വളരെ കൃത്യമായ സ്വഭാവ സവിശേഷതകളോടെയാണ് എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
തിരക്കഥയുടെ ഘടന വളരെ ലളിതമാണ്, എന്നാൽ അതിൻ്റെ ഉള്ളടക്കം സങ്കീർണ്ണമാണ്. സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര, അവിടെ അവർ നേരിടുന്ന സാഹചര്യങ്ങൾ, സദാചാര പ്രശ്നങ്ങൾ, ക്ലൈമാക്സിലെ ലഹള എന്നിങ്ങനെ കൃത്യമായ വളർച്ചാരേഖ കഥയ്ക്കുണ്ട്. ഗ്രാമത്തിലെ സാധാരണ ജീവിതം കാണിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, അതിനടിയിൽ പുകയുന്ന മതപരമായ വിവേചനത്തിൻ്റെയും സദാചാര ഭ്രാന്തിൻ്റെയും കനലുകൾ പ്രേക്ഷകന് അനുഭവവേദ്യമാക്കുന്നു.
പത്മരാജൻ്റെ സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നും മലയാളികൾക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. 'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ' എന്ന ചിത്രത്തിലെ സംഭാഷണങ്ങൾ അതിൻ്റെ സ്വാഭാവികതകൊണ്ടും, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസികാവസ്ഥ കൃത്യമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നതിലും വിജയിച്ചു.
സംഭാഷണങ്ങൾ അനാവശ്യമായ നാടകീയതയിൽ നിന്ന് മുക്തമാണ്. കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സാധാരണ സംസാരമായി തോന്നുമെങ്കിലും, ഓരോ വാക്കിനും അതിൻ്റേതായ അർത്ഥതലങ്ങളുണ്ട്. ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും, ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ചും, സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഗൗരവമായ ചിന്തകൾ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ കടന്നു വരുന്നു. ചിലപ്പോൾ അത് സൗഹൃദത്തിൻ്റെ ഊഷ്മളതയാവാം. മറ്റു ചിലപ്പോൾ ലൈംഗികത്തൊഴിലാളികൾ അവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചും സമൂഹത്തിൻ്റെ ഇരട്ടത്താപ്പിനെക്കുറിച്ചും നടത്തുന്ന നിസ്സംഗമായ തുറന്നുപറച്ചിലുകളാവാം.
മമ്മൂട്ടിയുടെ സക്കറിയയുടെ പല മറുപടികളും ദീർഘമായ സംഭാഷണങ്ങളല്ല, മറിച്ച്, കൃത്യമായ ഇടവേളകളുള്ള ചെറിയ വാക്കുകളോ, ശക്തമായ മൗനങ്ങളോ ആണ്. ഈ മൗനം കഥാപാത്രത്തിൻ്റെ മനക്കരുത്തിൻ്റെയും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിൻ്റെയും ഭാരം പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ നിർണ്ണായക പങ്ക് വഹിച്ചു.
തിരക്കഥയെയും കഥാപാത്രങ്ങളെയും പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴ്ത്തിയിറക്കുന്നതിൽ ചിത്രത്തിൻ്റെ സാങ്കേതിക നിലവാരം വളരെ വലുതാണ്.
ചിത്രത്തിൻ്റെ ഛായാഗ്രഹണം നിർവ്വഹിച്ചത് ഷാജി എൻ. കരുൺ ആണ്.
ഗ്രാമത്തിൻ്റെ കാഴ്ചകളോ, വേശ്യാലയത്തിലെ മുറികളോ അമിതമായി ഗ്ലാമറൈസ് ചെയ്യാതെ, യാഥാർത്ഥ്യത്തോട് ബന്ധമുള്ള രീതിയിൽ ചിത്രീകരിച്ചു. രാത്രികാലങ്ങളിലെ ദൃശ്യങ്ങളും, ഇൻഡോർ ലൈറ്റിംഗും കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസികാവസ്ഥക്ക് അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ വളരെ സ്വാഭാവികമായി നിലനിർത്തി.
കഥാപാത്രങ്ങളുടെ വൈകാരിക സംഘർഷങ്ങൾ പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ക്ലോസപ്പുകൾ ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിച്ചു. പ്രത്യേകിച്ച് ലഹളയുടെ സമയത്തും, സക്കറിയയുടെ മുഖത്തെ ഭാവമാറ്റങ്ങളിലും ക്യാമറ കഥാപാത്രത്തിൻ്റെ ആഴം പൂർണ്ണമായി ഒപ്പിയെടുത്തു.
ചിത്രത്തിലെ വർണ്ണങ്ങൾ അത്ര തിളക്കമുള്ളതായിരുന്നില്ല. അത് ഗ്രാമത്തിൻ്റെ സാധാരണത്വം, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ദുരിതങ്ങൾ എന്നിവയെ സൂചിപ്പിച്ചു.
സംഗീതം, ആ കാലത്ത് മലയാള സിനിമാരംഗത്ത് അത്ര പരിചിതനല്ലാതിരുന്ന ഗുണസിംഗ് ആയിരുന്നു. ലഹളയുടെ സമയത്തും, വൈകാരിക രംഗങ്ങളിലും പശ്ചാത്തല സംഗീതം അമിതമായി ഉയർന്നു നിൽക്കാതെ, രംഗങ്ങളുടെ തീവ്രത കൂട്ടാൻ സഹായിച്ചു. ചിത്രത്തിൻ്റെ വേഗതയും ഒഴുക്കും തിരക്കഥയുടെ ആവശ്യത്തിനനുസരിച്ച് നിലനിർത്താൻ പാകത്തിൽ ബി. ലെനിൻ്റെ എഡിറ്റിംഗിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഗ്രാമത്തിലെ സാധാരണ ജീവിതവും, സംഘർഷങ്ങളും, അവസാനത്തെ ലഹളയും തമ്മിലുള്ള മാറ്റങ്ങൾ കൃത്യമായ താളത്തിൽ അവതരിപ്പിച്ചു.
'അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ' എന്നത് പത്മരാജൻ എന്ന എഴുത്തുകാരനും സംവിധായകനും കാഴ്ചവെച്ച ഒരു മാസ്റ്റർ ക്രാഫ്റ്റ്സ്മാൻഷിപ്പിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്. തൻ്റെ ചിന്തകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ സാങ്കേതിക വിദഗ്ധരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത്, അവരെക്കൊണ്ട് ഏറ്റവും മികച്ച ഔട്ട്പുട്ട് പുറത്തെടുക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു.
തിരക്കഥയുടെ ആഴവും, സംഭാഷണങ്ങളുടെ സ്വാഭാവികതയും, ഷാജിയുടെ ക്യാമറ കണ്ണുകളും, ഗുണസിംഗിൻ്റെ സംഗീതവും, അഭിനേതാക്കളുടെ പ്രകടനവും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ, ഈ ചിത്രം മലയാള സിനിമയിലെ ഒരു അവിസ്മരണീയ ക്ലാസിക്കായി മാറി. മനുഷ്യൻ്റെ വൈകാരികതയെയും സാമൂഹിക വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെയും ഇത്രയധികം തീവ്രതയോടെ വരച്ചുകാട്ടിയ ചലച്ചിത്രങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്.
‘അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ’ പദ്മരാജന്റെ ലോകത്തിൽ ഉടുമുണ്ടിനെ ബന്ധിപ്പിച്ചു നിറുത്താനുള്ള ഒരു പച്ച ബെൽറ്റ് മാത്രമല്ല.
അത് അടയാളത്തിന്റെ പ്രതീകം ആണ്. മതവും അതിൻ്റെ ഐഡൻ്റിറ്റിയും മനുഷ്യനെ എത്രമാത്രം അടിമയാക്കുന്നു എന്നതിന്റെ.
ഗ്രാമം അതിന്റെ അണിയറയാണ്. അവിടെ മതത്തിൻ്റെ ചിറകിനടിയിൽ ഭയവും ആശങ്കകളും ഭ്രാന്തും വളരുന്നു.
പദ്മരാജൻ കാണിക്കുന്നത് മതം മനുഷ്യനെ സുരക്ഷിതനാക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് അവന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യത്വത്തെ കെട്ടിമുറുക്കി അതിൻ്റെ ജൈവികത ചോർത്തിക്കളഞ്ഞ് അരപ്പട്ടയാക്കി ചുറ്റപെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്.
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ കഥ കാലാതിവർത്തിയാണ്, കാരണം അവ മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിലേക്കാണ് ചെന്ന് തറച്ചത്.
‘അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ’ അതിനുള്ള തെളിവാണ് . ഗ്രാമം അപ്രത്യക്ഷമായേക്കാം, പക്ഷേ അതിലെ മനുഷ്യരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്നും നമുക്കിടയിൽ മുഴങ്ങുന്നു.
പദ്മരാജൻ ഒരു സംവിധായകൻ മാത്രമല്ല; മനുഷ്യനെ വായിച്ചെടുക്കുന്ന കവി കൂടിയാണ്.
അദ്ദേഹം ക്യാമറ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നമ്മളെ ചുമ്മാ കുറെ ദൃശ്യങ്ങൾ കാണിക്കാനല്ല, അനുഭവിപ്പിക്കാനാണ്.
“അരപ്പട്ട കെട്ടിയ ഗ്രാമത്തിൽ” അതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. ഒരു ഗ്രാമം, കുറെ മനുഷ്യർ, അവരുടെ മത വൈജാത്യങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന ഒരു ആന്തരിക യുദ്ധത്തിന്റെ ചിത്രമാണത്.
സിനിമ അവസാനിക്കുമ്പോൾ പ്രേക്ഷകൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു പോകുന്നു, പക്ഷേ ഗ്രാമം അവനോടൊപ്പം തന്നെയാണ്.
സക്കറിയയുടെ ധൈര്യം, മാളുവമ്മയുടെ മൗനം, ഗൗരിയുടെയും ഹിലാലിൻ്റെയും നിസ്സാഹയത, പദ്മരാജന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാം പ്രേക്ഷകന്റെ ഉള്ളിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു.
അതാണ് പദ്മരാജന്റെ സിനിമയുടെ അത്ഭുതം. കഥ അവസാനിച്ചിട്ടും അതിലെ മനുഷ്യർ നമ്മെ വിട്ടു പോവുന്നതേയില്ല.